[صفحه اصلی ]   [Archive]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: سال 4، شماره 1 - ( 2-1395 ) ::
جلد 4 شماره 1 صفحات 24-26 برگشت به فهرست نسخه ها
پراکندگی عمودی جمعیت ایران در سال ۱۳۹۰
الهام فتحی
مقدمه:   (2035 مشاهده)

در استقرار و بازتوزیع جمعیت هر سرزمینی، عوامل جغرافیایی متعددی مؤثر هستند. از جمله این عوامل ارتفاع یا پراکندگی عمودی جمعیت است. منظور از پراکندگی عمودی جمعیت، استقرار جمعیت در مناطق جغرافیایی مختلف برحسب اختلاف از سطح دریا می‌باشد. بررسی‌ها نشان می‌دهد در سطح جهانی تعداد و تراکم جمعیت با افزایش ارتفاع کاهش می‌یابد. این پدیده یک مشکل مهم در استفاده و بهره‌برداری از مناطق مرتفع جغرافیایی و عدم سازش و انطباق انسان‌ها با چنین محیط‌هایی می‌باشد. ظاهراً ۵۶٫۲ درصد از جمعیت جهان در ارتفاعی بین صفر تا ۲۰۰ متر زندگی می‌کنند و این فضا فقط ۲۷٫۸ درصد کل سطح خشکی‌ها را تشکیل می‌دهد (پایگاه ملی داده‌های علوم زمین).

کاهش زیادفشار جو و در نتیجه کمی اکسیژن در ارتفاعات زیاد، برای زیست بشر خطرناک می‌باشد. بنا بر این عامل ارتفاع خود به تنهایی یک حد نهایی طبیعی برای سکونت انسان‌ها به‌وجود می‌آورد.

واژه‌های کلیدی: پراکندگی عمودی جمعیت، ارتفاع، تراکم، عوامل جغرافیایی
متن کامل [PDF 153 kb]   (1515 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML     Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:


فتحی الهام. پراکندگی عمودی جمعیت ایران در سال ۱۳۹۰. 1. 1395; 4 (1) :24-26

URL: http://amar.srtc.ac.ir/article-1-175-fa.html



سال 4، شماره 1 - ( 2-1395 ) برگشت به فهرست نسخه ها
آمار (دوماهنامه‌ی تحلیلی - پژوهشی) Statistics Journal
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 32 queries by YEKTAWEB 4030